Zaburzenia czynności stawów skroniowo-żuchwowych

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł dotyczy zespołu z bólem stawów. Informacje na temat zakresu chorób wpływających na staw, patrz: Patologia stawów skroniowo-żuchwowych.
Zaburzenia czynności stawów skroniowo-żuchwowych
Synonimy Zespół dysfunkcji stawów skroniowo-żuchwowych, zaburzenie skroniowo-żuchwowe, inne[1]
Staw skroniowo-żuchwowy
Specjalność Lek doustny

Zaburzenia czynności stawów skroniowo-żuchwowych (TMD, TMJD) to termin obejmujący ból i dysfunkcję mięśni żucia (mięśni, które poruszają szczęką) i stawów skroniowo-żuchwowych (stawów łączących żuchwę z czaszką). Najważniejszą cechą jest ból, a następnie ograniczony ruch żuchwy,[2] i odgłosy ze stawów skroniowo-żuchwowych (TMJ) podczas ruchu szczęki. Chociaż TMD nie zagraża życiu, może być szkodliwe dla jakości życia,[3] ponieważ objawy mogą stać się przewlekłe i trudne do opanowania.

TMD jest złożonym objawem, a nie pojedynczym warunkiem, i uważa się, że jest on spowodowany wieloma czynnikami.[4][5] Czynniki te są jednak słabo rozumiane,[6] i nie ma zgody co do ich względnego znaczenia. Istnieje wiele dostępnych metod leczenia,[7] chociaż istnieje ogólny brak dowodów na jakiekolwiek leczenie w TMD i nie ma powszechnie akceptowanego protokołu leczenia. Typowe leczenie obejmuje zaopatrzenie w szyny okluzyjne, interwencje psychospołeczne, takie jak terapia poznawczo-behawioralna, leki przeciwbólowe i inne. Większość źródeł zgadza się, że nie powinno się stosować nieodwracalnego leczenia TMD.[8]

Około 20% do 30% dorosłej populacji cierpi w pewnym stopniu.[7] Zwykle osoby dotknięte chorobą TMD mają od 20 do 40 lat,[3] i częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn.[9] TMD jest drugą najczęstszą przyczyną bólu twarzoczaszki po bólu zębowym (to jest bólu zęba).[10]

Klasyfikacja

Klasyfikacja:[11]
Muskularny:
  • Nadpobudliwość, skurcz i trismus
  • Zapalenie (zapalenie mięśni)
  • Uraz
  • Ból mięśniowo-powięziowy i fibromyalgia
  • Atrofia lub przerost
Arthrogenic:
  • Przemieszczenie dysku (wewnętrzne zakłócenie)
  • Hipomobilność dysku (zrosty lub blizny)
  • Zwichnięcie i podwichnięcie
  • Artretyzm
  • Infekcje
  • Choroby metaboliczne (dna moczanowa, chondrokalcynoza)
  • Zapalenie torebki słuchowej, zapalenie błony maziowej
  • Ankylosis (włóknista lub koścista)
  • Pęknięcie
  • Nieobecny, duży lub mały proces kępki
  • Neoplasia

TMD jest uważany przez niektórych za jeden z 4 głównych kompleksów objawów w przewlekłym bólu twarzoczaszki, wraz z zespołem pieczenia jamy ustnej, atypowym bólem twarzy i atypową odontalgią.[12] TMD uznano za rodzaj układu mięśniowo-szkieletowego,[13]nerwowo-mięśniowe,[14] lub zaburzenie reumatologiczne.[13] Został on również nazwany funkcjonalnym zespołem bólowym,[6] i zaburzenie psychogenne.[15] Inni uważają TMD za "zespół centralnej wrażliwości", w odniesieniu do dowodów na to, że TMD może być spowodowane przez centralnie pośredniczącą wrażliwość na ból.[16] Postawiono hipotezę, że istnieje wiele podobieństw między TMD i innymi zespołami bólowymi, takimi jak fibromialgia, zespół jelita drażliwego, śródmiąższowe zapalenie pęcherza, ból głowy, przewlekły ból dolnej części pleców i przewlekły ból szyi. Teoretyczne teorie zostały również spowodowane przez centralnie pośredniczącą wrażliwość na ból, a ponadto często występują razem.[16]

Definicje i terminologia

Często TMD traktowano jako pojedynczy zespół, ale dominującym współczesnym poglądem jest to, że TMD jest zespołem powiązanych zaburzeń z wieloma wspólnymi cechami.[13] Rzeczywiście, niektórzy sugerują, że w przyszłości termin TMD może zostać odrzucony, ponieważ różne przyczyny są w pełni zidentyfikowane i podzielone na różne warunki.[15] Czasami "dysfunkcja stawu skroniowo-żuchwowego" jest opisywana jako najczęstsza postać zaburzeń skroniowo-żuchwowych,[4] mając na uwadze, że wiele innych źródeł używa terminu "zaburzenie skroniowo-żuchwowe" jako synonim, lub zamiast terminu "dysfunkcja stawu skroniowo-żuchwowego". Z kolei pojęcie "zaburzenie skroniowo-żuchwowe" jest określane jako "termin kliniczny [odnoszący się do] zaburzeń mięśniowo-szkieletowych wpływających na stawy skroniowo-żuchwowe i związane z nimi mięśnie" Jest to pojęcie zbiorcze, które reprezentuje różnorodną grupę patologii obejmujących staw skroniowo-żuchwowy, mięśnie żucia , lub oba".[2] Inną definicją zaburzeń skroniowo-żuchwowych jest "grupa stanów z podobnymi objawami i objawami, które mają wpływ na stawy skroniowo-żuchwowe, mięśnie żucia lub oba."[17] Zaburzenie skroniowo-żuchwowe jest terminem, który powoduje dezorientację, ponieważ odnosi się do grupy podobnych symptomatycznych stanów, podczas gdy wiele źródeł używa określenia zaburzenia skroniowo-żuchwowe raczej jako niewyraźny opis niż konkretny zespół i odnoszą się do dowolnego stanu, który może wpływać na stawy skroniowo-żuchwowe (patrz stół). Staw skroniowo-żuchwowy jest podatny na wiele chorób, niektóre są rzadsze niż inne i nie ma żadnego impliksu, że wszystkie te objawy w ogóle spowodują jakiekolwiek objawy lub ograniczenia.

Preferowane terminy w publikacjach medycznych są zależne od położenia geograficznego, np. w Zjednoczonym Królestwie termin "zespół dysfunkcji bólu" jest powszechnie stosowany, aw innych krajach stosowane są inne terminy.[4] W Stanach Zjednoczonych na ogół preferowane jest określenie "zaburzenie skroniowo-żuchwowe". American Academy of Orofacial Pain stosuje zaburzenie skroniowo-żuchwowe, podczas gdy National Institute of Dental and Craniofacial Research stosuje zaburzenie stawu skroniowo-żuchwowego.[18] Pełniejsza lista synonimów tego tematu jest obszerna, a niektóre są częściej używane niż inne.Oprócz tych już wymienionych, przykłady obejmują "zespół dysfunkcji bólowej stawu skroniowo-żuchwowego", "zespół dysfunkcji bólu skroniowo-żuchwowego", "zespół stawu skroniowo-żuchwowego", "zespół dysfunkcji skroniowej / żuchwy", "dysfunkcję skroniowo-żuchwową", "zaburzenie skroniowo-żuchwowe", "zespół skroniowo-żuchwowy" "artromromgalię twarzy", "zespół dysfunkcji bólu mięśniowo-modzelowego", "dysfunkcję czaszkowo-żuchwową" (CMD), "dysfunkcję bólu mięśniowo-modzyskowego", "bóle mięśniowe żucia", "dysfunkcję żuchwy" i "zespół Costena".

Brak standaryzacji w terminach nie ogranicza się do dokumentów medycznych. Znane międzynarodowe źródła różnią się zarówno preferowanym terminem, jak i oferowaną definicją, np.

"Syndrom bólu i dysfunkcji skroniowo-żuchwowych - bóle mięśni żucia, czasami sporadyczne krótkotrwałe silne bóle w żuciu, często związane z ograniczonym ruchem szczęki oraz trzaskanie lub trzaskanie dźwięków." (Klasyfikacja przewlekłego bólu, Międzynarodowe Stowarzyszenie Badań nad Bólu).[19]

"Ból głowy lub ból twarzy przypisywane zaburzeniu stawu skroniowo-żuchwowego." (Międzynarodowa klasyfikacja zaburzeń bólowych II edycja (ICHD-2), International Headache Society).[20]

"Zespół bólu stawów i dysfunkcji stawu skroniowo-żuchwowego" wymieniony z kolei pod "zaburzeniami stawów skroniowo-żuchwowych" (International Classification of Diseases, 10-ta rewizja, Światowa Organizacja Zdrowia).[21]

W niniejszym artykule przez określenie "zaburzenie skroniowo-żuchwowe" rozumie się każde zaburzenie, które wpływa na staw skroniowo-żuchwowy, a dysfunkcję stawu skroniowo-żuchwowego (tutaj również w skrócie TMD) uważa się za objawową (np. Ból, ograniczenie ruchu, kliknięcie) dysfunkcję skroniowo-żuchwowej. wspólne, jednak nie ma jednego, ogólnie przyjętego terminu lub definicji[18] dotyczące tego tematu.

Przyczyny i objawy

Sugerowano, że TMD może rozwinąć się po urazie fizycznym, w szczególności urazach kręgów szyjnych, chociaż dowody na to nie są rozstrzygające. Ten typ TMD jest czasami nazywany "posttraumatyczną TMD" (pTMD) w celu odróżnienia go od TMD o nieznanej przyczynie, czasami nazywanej "idiopatyczną TMD" (iTMD).[13] Czasami TMD związane z mięśniami (mięśniowe) (określane również jako miogenna TMD lub TMD wtórna do bólu mięśni i dysfunkcji) różni się od TMD związanej z stawami (określanej również jako arthogenna TMD lub TMD wtórna do prawdziwej choroby stawowej), w oparciu o to, czy mięśnie mastykacji lub same TMJ są przeważnie zaangażowane. Klasyfikacja ta, która skutecznie dzieli TMD na 2 zespoły, jest kontynuowana przez American Academy of Orofacial Pain.[18] Jednakże, ponieważ większość osób z TMD może być umieszczona w obu tych grupach, co sprawia, że ​​jedna diagnoza jest trudna, gdy stosuje się tę klasyfikację. Kryteria diagnostyczne badań (RDC / TMD) pozwalają na wiele diagnoz, próbując przezwyciężyć problemy z innymi klasyfikacjami. RDC / TMD uwzględnia zaburzenia skroniowo-żuchwowe w 2 osiach; oś I to aspekty fizyczne, a oś II obejmuje ocenę stanu psychicznego, funkcji żuchwy i niepełnosprawności psychospołecznej związanej z TMD.[18] Oś I dzieli się dalej na 3 grupy ogólne. Grupa I to zaburzenia mięśni, grupa II to dyski dyskowe, a grupa III to zaburzenia stawowe,[10] mimo że osoby z TMD często pasują do więcej niż jednej z tych grup.

Według czasu trwania

Czasami rozróżnia się ostrą TMD, gdzie objawy trwają krócej niż 3 miesiące, i przewlekłą TMD, gdzie objawy trwają dłużej niż 3 miesiące.[2] Niewiele wiadomo na temat ostrej TMD, ponieważ osoby te zwykle nie uczestniczą w opiece medycznej (szpitalu).[2]

Symptomy i objawy

Objawy i objawy zaburzeń stawu skroniowo-żuchwowego różnią się pod względem wyglądu. Objawy zwykle obejmują więcej niż jeden z różnych składników układu żucia, mięśni, nerwów, ścięgien, więzadeł, kości, tkanki łącznej lub zębów.[22]

Trzy klasycznie opisane, główne objawy TMD to:[10][23]

  • Ból i tkliwość w palpacji w mięśniach żucia lub samego stawu (ból przedobjawowy - ból odczuwany tuż przed uchem). Ból jest cechą charakterystyczną TMD i zwykle jest pogarszany przez manipulację lub funkcję,[2] takie jak podczas żucia, zaciskania,[11] lub ziewanie i często jest gorszy po przebudzeniu. Charakter bólu jest zwykle nudny lub obolały, słabo zlokalizowany,[6] i przerywany, choć czasami może być stały. Ból jest zwykle jednostronny (zlokalizowany z jednej strony), a nie obustronny.[19] To rzadko jest ciężkie.[24]
  • Ograniczony zakres ruchu żuchwy,[2] które mogą powodować trudności w jedzeniu lub nawet rozmawiać. Może występować blokowanie szczęki lub sztywność mięśni żuchwy i stawów, zwłaszcza obecnych po przebudzeniu.[17] Może również występować niedopasowanie, asymetria lub odchylenie ruchu żuchwy.[2]
  • Odgłosy ze stawu podczas ruchu żuchwy, które mogą być przerywane.[4] Odgłosy stawów można określić jako klikanie,[2] popping,[19] lub trzeszczenie (kratownica).[17]

Opisano również inne oznaki i objawy, chociaż są one mniej powszechne i mniej znaczące niż wymienione powyżej kardynalne objawy przedmiotowe i podmiotowe. Przykłady obejmują:

  • Ból głowy (być może),[4] na przykład ból w okolicy potylicy (tył głowy) lub czoło;[11] lub inne rodzaje bólu twarzy, w tym migrenę,[22]napięciowy ból głowy.[22] lub ból mięśniowo-powięziowy.[22]
  • Ból w innym miejscu, na przykład zęby[11] lub szyi.[9]
  • Zmniejszona ostrość słuchu (utrata słuchu).[22]
  • Szumy uszne (sporadycznie).[17]
  • Zawroty głowy.[9]
  • Wrażenie wad zgryzu (poczucie, że zęby nie łączą się ze sobą prawidłowo).[19]

Przyczyny

TMD jest kompleksem objawowym (tj.grupa objawów występujących łącznie i charakteryzujących daną chorobę), która jest uważana za spowodowaną wieloma, słabo poznanymi czynnikami,[4][5][6] ale dokładna etiologia nie jest znana.[25] Istnieją czynniki, które wydają się predysponować do TMD (genetycznej, hormonalnej, anatomicznej), czynniki, które mogą ją wytrącić (uraz, zmiany zgryzu, parafunkcja), a także czynniki, które mogą ją przedłużyć (stres i parafraza).[17] Ogólnie rzecz biorąc, dwie hipotezy zdominowały badania nad przyczynami TMD, a mianowicie model psychospołeczny i teorię dysharmonii zgryzu.[25] Zainteresowanie czynnikami okluzyjnymi jako czynnikiem sprawczym w TMD było w przeszłości szeroko rozpowszechnione, a teoria od tamtej pory okazała się nieuzasadniona i stała się kontrowersyjna z powodu braku dowodów.

Przemieszczenie dysku

U osób z TMD wykazano, że dolna część bocznych zmarszczek podczas zamykania jamy ustnej (kiedy powinna się rozluźniać) i często jest wrażliwa na palpację. Aby teoretyzować na podstawie tej obserwacji, niektórzy sugerowali, że z powodu rozdarcia w tylnej części torebki stawowej, krążek stawowy może być przemieszczony do przodu (przesunięcie dysku przedniego), zatrzymując górną głowicę bocznego pterygoidu od działania w celu stabilizacji krążka, zrobiłbym normalnie. Jako biologiczny mechanizm kompensacyjny, dolna głowa próbuje wypełnić tę rolę, a więc nieprawidłową aktywność mięśni podczas zamykania jamy ustnej. Istnieją pewne dowody na to, że przemieszczenie przedniej tarczy występuje w proporcji przypadków TMD. Przemieszczenie krążka przedniego z redukcją odnosi się do nieprawidłowego ruchu do przodu tarczy podczas otwierania, która zmniejsza się po zamknięciu. Przemieszczenie krążka przedniego bez zmniejszenia odnosi się do nienormalnego, skierowanego do przodu, położenia dysku stawowego, które nie zmniejsza się. W tym ostatnim scenariuszu dysk nie jest pośrednikiem między kłykcia a jamą stawową, jak powinien, a zatem powierzchnie stawowe samych kości są narażone na większy stopień zużycia (który może predysponować do choroby zwyrodnieniowej stawów w późniejszym życiu).[5]

Choroba zwyrodnieniowa stawów

Ogólne określenie "choroba zwyrodnieniowa stawów" odnosi się do zapalenia stawów (zarówno zapalenia kości i stawów, jak i reumatoidalnego zapalenia stawów) i artrozy. Termin artroza może powodować zamieszanie, ponieważ w specjalistycznej literaturze TMD oznacza coś nieco innego niż w szerszej literaturze medycznej. W medycynie na ogół artroza może być niespecyficznym terminem dla stawu, jakiejkolwiek choroby stawu (lub szczególnie zwyrodnieniowej choroby stawu), i jest również używana jako synonim choroby zwyrodnieniowej stawów.[26] W specjalistycznej literaturze, która rozwinęła się wokół badań nad TMD, artroza różni się od artretyzmu odpowiednio obecnością niskiego i braku stanu zapalnego.[6] Oba są jednakowo degeneracyjne.[6] TMJ są czasami opisywane jako jeden z najczęściej używanych stawów w ciele. Z biegiem czasu, zarówno przy normalnym użytkowaniu, jak i przy parafresyjnym stosowaniu stawu, może wystąpić zużycie i zwyrodnienie, zwane zapaleniem kości i stawów. Reumatoidalne zapalenie stawów, autoimmunologiczna choroba stawów, może również wpływać na TMJ. Choroby zwyrodnieniowe stawów mogą prowadzić do defektów w kształcie tkanek stawu, ograniczenia funkcji (np. Ograniczone ruchy żuchwy) i bólu stawów.[6]

Czynniki psychospołeczne

Stres emocjonalny (lęk, depresja, gniew) może nasilać ból poprzez powodowanie autonomicznej, trzewnej i kostnej aktywności oraz poprzez zmniejszone hamowanie przez schodzące ścieżki układu limbicznego. Interakcje tych systemów biologicznych zostały opisane jako błędny cykl "lęk-ból-napięcie", który uważa się za często zaangażowany w TMD. Mówiąc prościej, stres i niepokój powodują mielenie zębów i utrzymujący się skurcz mięśni w twarzy. Powoduje to ból, który powoduje dalszy lęk, co z kolei powoduje przedłużony skurcz mięśni w punktach spustowych, skurcz naczyń, niedokrwienie i uwalnianie mediatorów bólu. Ból zniechęca do używania systemu żucia (podobne zjawisko w innych stanach przewlekłego bólu określa się jako zachowanie "unikania strachu"), co prowadzi do zmniejszenia elastyczności, tonu, siły i wytrzymałości mięśni. Przejawia się to jako ograniczone otwarcie ust i uczucie, że zęby nie pasują prawidłowo.[12]

Osoby z TMD mają większą częstość zaburzeń psychicznych niż osoby bez TMD.[27] Wykazano, że osoby z TMD mają wyższy poziom lęku, depresji, somatyzacji i deprywacji snu, i można je uznać za ważne czynniki ryzyka rozwoju TMD.[5][27] W ciągu 6 miesięcy przed wystąpieniem, 50-70% osób z TMD doświadczyło stresujących wydarzeń życiowych (np. Związanych z pracą, pieniędzmi, zdrowiem lub utratą związku). Postulowano, że takie zdarzenia wywołują lęk i powodują zwiększoną aktywność mięśni szczęki. Hiperaktywność mięśni została również wykazana u osób z TMD podczas wykonywania badań lub oglądania horrorów.[5]

Inni twierdzą, że związek między nadpobudliwością mięśniową a TMD nie został przekonująco wykazany, a emocjonalne niepokoje mogą być bardziej skutkiem bólu niż przyczyny.[25]

Bruksizm

Główny artykuł: Bruksizm

Bruksizm jest doustnym działaniem parafunkcyjnym, w którym występuje nadmierne zaciskanie i mielenie zębów. Może wystąpić podczas snu lub podczas snu. Przyczyna samego bruksizmu nie jest do końca poznana, ale wydaje się, że czynniki psychospołeczne wiążą się z budzeniem bruksizmu i dysfunkcją dopaminergiczną, a inne mechanizmy ośrodkowego układu nerwowego mogą być zaangażowane w bruksizm snu. Jeśli ból TMD i ograniczenie ruchu żuchwy są największe po obudzeniu, a następnie powoli ustępują w ciągu dnia, może to wskazywać na bruksizm snu. Odwrotnie, budzony bruksizm ma skłonność do wywoływania objawów, które powoli pogarszają się w ciągu dnia, a po przebudzeniu może nie być żadnego bólu.

Omówiono związek bruksizmu z TMD.Wiele osób sugeruje, że bruksizm senny może być przyczynowym lub przyczynowym objawem bólu w TMD.[5][25][28][29] Rzeczywiście, objawy TMD pokrywają się z objawami bruksizmu.[30] Inni sugerują, że nie ma silnego związku pomiędzy TMD a bruksizmem.[24] Systematyczny przegląd badający możliwą zależność wykazał, że kiedy zgłaszany jest bruksizm w celu zdiagnozowania bruksizmu, istnieje pozytywne powiązanie z bólem TMD, a gdy stosowane są bardziej rygorystyczne kryteria diagnostyczne dla bruksizmu, związek z objawami TMD jest znacznie niższy.[31] Zgłaszany przez siebie bruksizm jest prawdopodobnie złym sposobem identyfikowania bruksizmu.[29] Jest też bardzo wielu ludzi, którzy zgrzytają zębami i nie rozwijają TMD.[17] Bruksizm i inne czynności parafinalne mogą w niektórych przypadkach odgrywać rolę w utrwalaniu objawów.[32]

Sugeruje się, że inne parafunkcyjne nawyki, takie jak żucie pióra, gryzienie warg i policzków (które mogą manifestować się mianem morsicatio buccarum lub linea alba), przyczyniają się do rozwoju TMD.[5] Inne parafunkcyjne czynności mogą obejmować pchnięcie żuchwy, nadmierne żucie gumy, obgryzanie paznokci i spożywanie bardzo twardych pokarmów.

Uraz

Trauma, zarówno mikro, jak i makrotrauma, jest czasami identyfikowana jako możliwa przyczyna TMD; jednak dowody na to nie są silne.[24] Wskazane jest przedłużające się otwieranie ust (hiperrozszerzanie) jako możliwa przyczyna. Uważa się, że prowadzi to do mikrourazy i następnej nadaktywności mięśniowej. Może się to zdarzyć podczas leczenia stomatologicznego, z intubacją doustną podczas znieczulenia ogólnego, podczas śpiewu lub ćwiczeń instrumentów dętych (tak naprawdę można je traktować jako czynności parafinalne).[5] Podczas gwałtownego ziewania, śmiechu, wypadków drogowych, urazów sportowych, przemocy interpersonalnej lub podczas leczenia stomatologicznego mogą zostać poniesione szkody[24] (takie jak ekstrakcja zęba).[5]

Zaproponowano, że istnieje powiązanie między urazami kręgów szyjnych (nagłe przekrwienie szyi występujące zwykle w wypadkach drogowych) a rozwojem TMD. Zostało to nazwane "post-traumatyczną TMD", aby oddzielić ją od "idiopatycznej TMD".[13] Pomimo wielu badań przeprowadzonych przez lata, łączne dowody zostały opisane jako sprzeczne, z umiarkowanymi dowodami na to, że TMD może czasami ulec uszkodzeniu kręgosłupa szyjnego.[13] Badania sugerujące związek wydają się wykazywać niską do umiarkowanej częstość występowania TMD po urazie kręgosłupa szyjnego, oraz że pTMD ma gorszą odpowiedź na leczenie niż TMD, która nie rozwinęła się w związku z traumą.[13]

Czynniki okluzyjne

Czynniki zwarciowe jako czynnik etiologiczny w TMD to temat kontrowersyjny.[5] Nieprawidłowości okluzji (problemy z ukąszeniem) są często obwiniane za TMD, ale nie ma dowodów, że te czynniki są zaangażowane.[24] Zaburzenia okluzji są niezwykle powszechne, a większość osób z nieprawidłowościami zgryzu nie ma TMD.[33] Chociaż cechy okluzyjne mogą wpływać na obserwowaną aktywność elektryczną w mięśniach żucia,[34] nie ma statystycznie istotnych różnic w liczbie nieprawidłowości zgryzowych u osób z TMD iu osób bez TMD.[5] Nie ma również dowodów na związek przyczynowy między leczeniem ortodontycznym a TMD.[5] Współczesny pogląd na główny nurt głosi, że ogromna większość osób z TMD, czynniki zgryzowe, nie są ze sobą powiązane.[17] Teorie czynników okluzyjnych w TMD mają w dużej mierze znaczenie historyczne. Związek przyczynowy między czynnikami zgryzowymi a TMD został poparty przez Ramfjord w latach sześćdziesiątych.[15] Niewielka mniejszość dentystów nadal przepisuje okluzyjne korekty w przekonaniu, że to zapobiegnie lub potraktuje TMD pomimo istnienia systematycznych przeglądów tematu, które stwierdzają, że nie ma dowodów na takie praktyki,[35] a zdecydowana większość uważa, że ​​nie powinno się stosować nieodwracalnego leczenia w TMD (patrz korekta zgryzu).

Czynniki genetyczne

TMD nie działa oczywiście w rodzinach takich jak choroba genetyczna. Sugerowano, że genetyczna predyspozycja do rozwoju TMD (i ogólnie zespołów chronicznego bólu) może istnieć. Postuluje się, że zostanie to wyjaśnione przez odmiany genu kodującego enzym - O-metylotransferazę katecholową (COMT), który może wytwarzać 3 różne fenotypy w odniesieniu do wrażliwości na ból. COMT (wraz z oksydazą monoaminową) bierze udział w rozkładaniu katecholamin (na przykład dopaminy, epinefryny i norepinefryny). Wariacja genu COMT, który produkuje mniej tego enzymu, wiąże się z wysoką wrażliwością na ból. Kobiety z tą zmiennością są 2-3 razy większe ryzyko rozwoju TMD niż kobiety bez tego wariantu. Ta teoria jest jednak kontrowersyjna, ponieważ istnieją sprzeczne dowody.[6]

Czynniki hormonalne

Ponieważ kobiety są częściej dotknięte przez TMD niż mężczyźni, sugerowano, że zaangażowany jest żeński hormon płciowy estrogen.[6] Wyniki jednego z badań sugerują, że okresy największego bólu w TMD można skorelować z szybkimi okresami zmian poziomu krążącego estrogenu. Niski poziom estrogenu był również skorelowany z większym bólem.[15] W cyklu menstruacyjnym poziomy estrogenów zmieniają się gwałtownie podczas owulacji, a także gwałtownie wzrastają tuż przed miesiączką i gwałtownie spadają podczas menstruacji. Kobiety po menopauzie leczone hormonalną terapią zastępczą są bardziej narażone na rozwój TMD lub mogą doznać zaostrzenia, jeśli już cierpią na TMD. Zaproponowano kilka możliwych mechanizmów, w których estrogeny mogą być zaangażowane w objawy TMD. Estrogen może odgrywać rolę w modulowaniu zapalenia stawów, neuronów nocyceptywnych w nerwie trójdzielnym, odruchach mięśniowych w bólu i receptorach μ-opioidowych.[6]

Możliwe skojarzenia

Sugerowano, że TMD wiąże się z innymi stanami lub czynnikami, z różnym poziomem dowodów, a niektóre częściej niż inne. Na przykład.Wykazano, że 75% osób z TMD może być również zdiagnozowanych z fibromyalgią, ponieważ spełniają kryteria diagnostyczne, i odwrotnie, 18% osób z fibromialgią spełnia kryteria diagnostyczne dla TMD.[16] Uważa się, że możliwe powiązanie wielu z tych chronicznych dolegliwości bólowych spowodowane jest wspólnymi mechanizmami patofizjologicznymi, i zostały one wspólnie nazwane "zespołami centralnej wrażliwości",[16] chociaż inne pozorne skojarzenia nie mogą być wyjaśnione w ten sposób. Niedawno mnóstwo badań potwierdziło związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy TMD a obturacyjnym bezdechem sennym (OSA). Ciężka postać TMD ogranicza otwarcie ustnej drogi oddechowej i może prowadzić do postawy retrognatycznej, która powoduje glosowe zablokowanie jamy ustnej i gardła, gdy język relaksuje się podczas snu. Mechanizm ten nasila się po spożyciu alkoholu, a także w innych substancjach chemicznych, które powodują obniżony stan miotoniczności ustnej części gardła.

  • Obturacyjny bezdech senny.[36][37]
  • Reumatoidalne zapalenie stawów.[17]
  • Systemowa wiotkość stawów.[17]
  • Przewlekły ból pleców.[15]
  • Zespół jelita drażliwego.[16]
  • Bół głowy.[16]
  • Przewlekły ból szyi.[16]
  • Śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego.[16]
  • Regularne nurkowanie.[5][38]

Patofizjologia

Lewe połączenie skroniowo-żuchwowe, widok boczny.
Lewy TMJ, widok środkowy, pokazujący więzadła sphenomandibular i stylomandibular.
Przekrój Sagittal TMJ pokazujący wzniosłość stawu, dysk stawowy oraz górne i dolne przestrzenie stawów.

Anatomia i fizjologia

Stawy skroniowo-żuchwowe

Główny artykuł: Staw skroniowo-żuchwowy

Stawy skroniowo-żuchwowe są podwójną artykulacją żuchwy z czaszką. Każdy TMJ jest klasyfikowany jako połączenie "ginglymoarthrodial", ponieważ jest to zarówno ginglymus (połączenie na zawiasach), jak i staw artrodyczny (przesuwny),[39] i obejmuje kłykciowy proces żuchwy poniżej i stawowy fossa (albo glenoidowy fossa) skroniowej kości powyżej. Pomiędzy tymi powierzchniami stawowymi znajduje się krążek stawowy (lub menisk), który jest dwuwklęsłą, poprzecznie owalną tarczą zbudowaną z gęstej włóknistej tkanki łącznej. Każda TMJ jest pokryta włóknistą kapsułką. Istnieją elastyczne włókna łączące żuchwę z dyskiem oraz luźne włókna, które łączą dysk z kością skroniową, co oznacza, że ​​istnieją w efekcie 2 kapsułki stawowe, tworzące górną przestrzeń stawową i dolną przestrzeń stawową, z dyskiem stawowym pomiędzy nimi. Błona maziowa TMJ wyściela wnętrze włóknistej kapsułki poza powierzchnie stawowe i krążek. Ta membrana wydziela płyn maziowy, który jest zarówno środkiem smarującym wypełniającym przestrzenie stawów, jak i środkiem do przekazywania składników odżywczych do tkanek wewnątrz stawu. Za dyskiem znajduje się luźna tkanka naczyniowa nazywana "obszarem bilaminarnym", który służy jako tylne przywiązanie do dysku, a także wypełnia się krwią, wypełniając przestrzeń utworzoną, gdy głowa kłykcia przekłada się na wyższość stawową.[40] Ze względu na swój wklęsły kształt, czasami dysk stawowy jest opisany jako mający przednią opaskę, pośrednią strefę i tylną opaskę.[41] Kiedy usta są otwarte, początkowy ruch kłykcia żuchwowego jest rotacyjny, a to dotyczy głównie dolnej przestrzeni stawowej, a gdy usta otwierają się dalej, ruch kłykcia jest translacyjny, obejmujący głównie górną przestrzeń stawową.[42] Taki ruch translacyjny osiąga się, gdy głowa kłykci przesuwa się w dół wokół articular eminence, co stanowi przednią granicę dołu stawowego.[33] Funkcja eminencji stawowej polega na ograniczeniu ruchu kłykcia do przodu.[33] Więźba bezpośrednio związane z TMJ jest więzadłem skroniowo-żuchwowym, zwanym również więzadłem bocznym, które tak naprawdę jest pogrubieniem bocznego aspektu włóknistej kapsułki.[33] Więzadło wyrostka zębodołowego i więzadło spermkowo-żuchwowe nie są bezpośrednio związane z torebką stawową. Łącznie te więzadła działają w celu ograniczenia ekstremalnych ruchów stawu.[43]

Mięśnie żucia

Główny artykuł: Mięśnie żucia
4.7
Średnia ocena: 25
5
10
4
1
3
3
2
1
1
0